The Blue Doughnut

(greek) Το Μπλε Κουλούρι - ότι καταλάβατε...

Πέμπτη, Οκτωβρίου 05, 2006

Μεγάλοι Έλληνες ποιητές

Τα παρακάτω ποιήματα είναι του Άγγελου Ήβου και περιέχονται στη συλλογή "Παραδόσεις απαλής ανατομίας" (1999) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΒΥΚΟΣ. I rest my case


ΕΚΛΑΥΣΟΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΑΛΣΟΝ ΣΟΥ

Επί της ήβης σου έκλαυσον
ουχί της αληθινής
αλλά επί εκείνης
που είχον μετατρέψει εις ξόανον
ερωτικής λατρείας.
Έκλαυσον επί των μηρών σου
και κυρίως επί των παλλεύκων
και παλλομένων οπισθίων σου
και ήτο, λέγω,
το κλάμα μου ο πόθος.
Και τα δάκρυά μου
και ο ιδρώς μου
εκύλουν επί των στηθών σου
και επί του καλσόν σου.


ΜΕΣΟΥΣΗΣ ΤΗΣ ΠΤΗΣΕΩΣ

Η επιβάτιδα του υπερερωτικού ηδονοσκάφους
χαϊδεύονταν (διακριτικά βεβαίως)
με λέξεις
κι όλο επανελάμβανε
" Βάλτη μ'όλη
στη Βαλτιμόρη".
Ο απέναντι κύριoς (διακριτικά βεβαίως)
ανίχνευε της επιβάτιδος τα
πιθανά ονόματα
Σίγουρα ήταν φορ!..
αλλά
φορ-μπίτεν;
φορ-έβερ;
φορ-άδα;
φορ-μι;
φορ-ούσε σλιπ;


ΓΕΝΕΣΙΣ

Φως εγάμησεν Πλάτανον
και έτεκεν ύδωρ.

Ύδωρ εγάμησε χώμα
και έτεκεν λάσπην.

Λάσπη εγάμησεν άνθος
και έτεκεν έντομον.

Έντομον εγάμησεν κόρην
και έτεκεν ηδονήν.

Ηδονή εγάμησεν και άλλην κόρην
και έτεκεν υιούς.

Υιοί εγάμησαν Ουράνια σώματα
και εγεννήθη Πτήσις.

Πτήσις εγάμησε στάσιν
και έτεκεν κίνησιν.

Κίνησις εγάμησε γην
και έτεκεν ποταμόν.

Ποταμός εγάμησε θάλασσαν
και έτεκεν ιχθύς.

Ιχθύες εγάμησαν άλλους ιχθύς
και εγεννήθη Ψαράς.

Ψαράς εγάμησε ψαρόβαρκαν
και έτεκεν κέρδος.

Κέρδος εγάμησεν άνθρωπον
και εγεννήθη νυξ.

Νύξ εγάμησε νύκτα
και έτεκε φόβον.

Φόβος εγάμησεν πνεύμονας
και εγεννήθη θάνατος.

Θάνατος εγάμησε χρωματισμούς
και εγεννήθη χρόνος.

Χρόνος εγάμησε σάρκαν
και έτεκεν έρωτα.

Έρως εγάμησε νεφελώματα
και εγεννήθησαν χρώματα νέα.

Χρώματα εγάμησαν ζωήν
και εγεννήθη πάθος.

Και έζησεν το φως έτη
επτακόσια και πέντε
μέχρι να τεκνοποιήσει ύδατα
και από την γένεσιν των υδάτων
ακόμα έτη εξακόσια τριάκοντα.
Και οι απόγονοι του ύδατος, μέχρι και το κέρδος,
έζησαν έτη ανάλογα
έως της γεννήσεως του θανάτου.
Και ο θάνατος έζησεν
έως και της γεννήσεως του πάθους
έτη τετράκις χίλια.
Και ηράσθη ο θάνατος κόρην νεαράν,
κατ' όνομα Αθανασίαν
και ενυμφεύθη αυτήν.
Και εγάμησεν αυτήν.
Και ουκ έτεκεν απογόνους.
Και εκ νέου εγάμησεν Αθανασίαν
και πάλιν γαμήσας Αθανασίαν
αύτη ουκ έτεκεν απογόνους.
Και είδεν ο θάνατος ότι καλόν ην.
Και ανεπαύθη.

3 Comments:

Blogger RaZzMaTaZz said...

Α δεν πάμε καλά....
ελεος....

10:46 μ.μ.  
Blogger Fingo said...

Αυτο ειναι ποιηση.Ελυτης και μαλακιες...:P

11:13 μ.μ.  
Blogger antikoala said...

Δεν έχω και scanner να ανεβάσω και τις εικονογραφήσεις γμτ :)

11:16 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home