The Blue Doughnut

(greek) Το Μπλε Κουλούρι - ότι καταλάβατε...

Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2006

Πάλι εσύ εδώ;;;

"Βασίλη...η κολλητή μου...μπορείς...σε παρακαλώ;" Απορώ πως μπόρεσες ποτέ να με συγχωρέσεις για κάτι τέτοιο. Ούτε μια συνηθισμένη μαλακία ήταν, ούτε μια ασήμαντη απερισκεψία, ούτε και η οποιαδήποτε κατάσταση στην οποία βρισκόμουν τότε μπορούσε να δικαιολογήσει τον τρόπο που φέρθηκα. Και σήμερα το έλεγες και γελούσες σαν να ήταν ένα αστείο, σαν να μου έτριβες στα μούτρα την αγάπη σου για μένα μεγαλοπρεπέστατα ενώ κάναμε τσιγάρο μετά από μια σαλάτα στα Goody's. Το συγγνώμη που σου έχω ζητήσει δε θα μπορούσε ποτέ να είναι αρκετό, γι'αυτό και δε το επανέλαβα απ'όταν στο πρωτοείπα.

Ξέρω ότι ποτέ δε θα ευχόσουν κανενός είδους τιμωρία για μένα, αυτή όμως υπάρχει και θα υπάρχει για καιρό ακόμα μέσα μου. Απ'όλα τα φαντάσματα πάντως που με γυροφέρνουν, αυτό που έχει σχέση με σένα είναι από αυτά που αξίζω 100% και από αυτά που συμπεριφέρονται όπως ακριβώς θα έπρεπε, με στυγνά ακριβοδίκαιη συμπεριφορά, αν κι εσύ φρόντιζες και φροντίζεις να μετριάζεις τις αρνητικές του επιδράσεις. Όπως σήμερα...

Δεν άλλαξες καθόλου. Είσαι πάντα το ίδιο ψηλό, ξανθό, τρελό, ανέμελο, γαλανομάτικο ψυχάκι με το παιδικό χαμόγελο και την αφοπλιστική αφελή ειλικρίνεια -να το'χαν όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζω αυτό! Και κάτι τελευταίο...

Χάρηκα ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ που σε ξαναείδα. Κι ακόμα περισσότερο που θα σε ξαναέχω στη ζωή μου να την ομορφαίνεις με τη παλαβομάρα και τη ζεστασιά σου. Με την παρουσία σου και μόνο. Μου είχες λείψει -δεν το είχα καταλάβει, τ'ομολογώ. Welcome back you "big" blonde psycho girl :)

Υ.Γ. : Ok, θα με φιλοξενήσεις σύντομα, χεχε