The Blue Doughnut

(greek) Το Μπλε Κουλούρι - ότι καταλάβατε...

Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006

Abalo news

Εδώ και πολλά χρόνια δεν μπορώ να διαβάζω αθλητικές εφημερίδες ήρεμος, πάντα κάτι θα συμβεί, κάτι (βασικά, πολλά) θα πάρει το μάτι μου και θα εκνευριστώ. Είναι τέτοια η αμπαλοσύνη μας που αν κάτσεις και μετρήσεις τα κενά λογικής στα άρθρα έχοντας πιεί ζεστό γάλα πριν θα σε πάρει ο ύπνος σίγουρα.

Έχω συνηθίσει να διαβάζω ηλίθιες τακτικές αναλύσεις, βαμμένες κριτικές απόδοσης, μηδενιστικές λογικές για την ποδοσφαιρική αξία, υπερφίαλα σχόλια για το ταλέντο, υποκριτικές επιφανειακότατες απόψεις για το θέμα της βίας στα γήπεδα. Έχω συνηθίσει!
Γελάω που και που με κανένα χτυπητό, κρατάω καμμιά φορά το κεφάλι μου μες την απελπισία αλλά μέχρι εκεί ρε αδερφέ. Όλα τ'αντέχω πλέον σε κάποιο βαθμό, ειδικά όταν σκάνε μαζεμένα, εκτός από εκείνη τη γαμημένη λέξη: "παιχταράδες". Την λέξη που αντανακλά τη μόνιμη απαίτηση του ποδοσφαιρόφιλου έλληνα για προσθήκη στην αγαπημένη(;) του ομάδα σούπερ ποδοσφαιριστών, ικανών να εκμηδενίσουν τον κάθε αντίπαλο και να σηκώνουν ευρωπαϊκά τρόπαια ανελλιπώς κάθε χρόνο.

Τη βλέπω συνέχεια σε πρωτοσέλιδα. Την ακούω συνέχεια στο ραδιόφωνο. Τη διαβάζω συνεχώς σε άρθρα. Τη συναντώ όλη την ώρα σε συζητήσεις. "Πρέπει να φέρουμε παιχταράδες", "θέλουμε παιχταράδες", "γιατί δεν φέρνει παιχταράδες;"

Στο μυαλό του μέσου έλληνα οπαδού (ταρίφας, υπάλληλος στα ΕΛΤΑ, ιδιοκτήτης καφετέριας) είναι πολύ απλά τα πράγματα για να γίνει η ομάδα πυρηνοκίνητη: φέρνεις ένα φορ περιοχής που σκοράρει 40 γκολ τη σεζόν, ένα περιφερειακό επιθετικό που βάζει 35, ένα επιτελικό χαφ που βγάζει 50 ασιστ με μπαλιά διαβήτη, σέντρα ακριβείας και σου κάνει και 20 τέρματα, δυό αμυντικά χαφ που καταπίνουν χιλιόμετρα, σκοράρουν καμμιά 10αριά γκολ και μοιράζουν το παιχνίδι ιδανικά, δύο ακραίους που οργώνουν τις πτέρυγες (με 5 γκολ τη σεζόν), δύο κεντρικούς αμυντικούς που σβήνουν τον οποιοδήποτε αντίπαλο, έναν τερματοφύλακα που πιάνει τ'άπιαστα, αναπληρωματικούς παίχτες πολυτελείας που σε οποιαδήποτε μεγάλη ομάδα του κόσμου θα έπαιζαν βασικοί και αναντικατάστατοι και έναν προπονητή κομπιούτερ, μετρ της τακτικής και της διαχείρισης έμψυχου δυναμικού. Απλά πράματα δηλαδή...

Είμαι ο μόνος ο οποίος βλέπει μια μικρή τεχνική δυσκολία στην υλοποίηση της παραπάνω ιδέας; Εκτός δηλαδή κι αν φυτέψουμε κανά δέντρο που να βγάζει "παιχταράδες", την "παιχταριδιά", οπότε πολύ απλά θα πηγαίνουμε και θα τους μαζεύουμε όταν ωριμάζουν. Καλύτερο δεν είναι απ'το να μπαίνουμε στην ηλίθια σημερινή λογική της παρακολούθησης, παρατήρησης και αξιολόγησης των προσόντων ενός ποδοσφαιριστή, που στο κάτω κάτω μπορεί να μας βγεί και λανθασμένη;

Όταν θα μου φορέσουν το ζουρλομανδύα θα κυκλοφορώ με βαμμένα ασημί starάκια, τρίχρωμο σορτσάκι, χωρίς μπλούζα, κρατώντας ένα πανό που θα γράφει "κόψε τη μπάλα greece"

goddamn...

Go ahead TV

Τα συγχαρητήριά μου στη ΝΕΤ για την επιλογή της φανταστικής ταινίας που τέλειωσε μόλις πριν λίγο και που προβαλλόταν από τη συχνότητά της. Mumford, του Lawrence Kasdan. Όσοι νομίζουν ότι είναι λίγο ...διαφορετικοί ας τη δουν

Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006

Κινητό με κάμερα

Πόσο ηλίθιος μπορεί να 'ναι ο κόσμος; Πραγματικά απορώ.

Είναι μέρες τώρα που ψάχνω να πάρω καινούριο κινητό. Υπό Κ.Σ. (κανονικές συνθήκες ντε, τι σας μάθαιναν στο σχολείο;) δε θα ήθελα καν κινητό -πόσο μάλλον να τρέχω από Γερμανό σε Βόνταφον για να αγοράσω. Έλα που όμως το μαραφέτι με εξυπηρετεί σε θέματα δουλειάς. Και αυτό που ήδη έχω πνέει τα λοίσθια. [Παρένθεση: Όταν το ευρώ ήταν ακόμα μακρινό μέλλον, ο πατέρας μου είχε αγοράσει -μεταχειρισμένη- την εν λόγω συσκευή για 20 χιλιάρικα, κι αυτό πιστεύω λύνει όλες τις απορίες για το πόσο διαλυμένη μπορεί να είναι. Κλείνει η παρένθεση.]
Γνωρίζοντας λοιπόν εκ των προτέρων οτι δεν υπάρχει περίπτωση να δώσω πάνω από 60-7ο ευρώ για το μαραφέτι (ιδιαίτερα όταν η πρώτη σειρά στον Νικολάκη τον Σπηλιά κάνει 70 κι ακόμα σκέφτομαι αν θα τα σκάσω ή όχι... ε δεν υπάρχει περίπτωση να δώσω περισσότερα για ένα κινητό), αρχίζω να γυρίζω τα μαγαζιά. Τι θέλω από το μαραφέτι; Να παίρνει τηλέφωνο, να στέλνει μηνύματα κι επειδή η αισθητική μου είναι λίγο μυστήρια, να μην έχει μέγεθος σπιρτόκουτου και χρειάζομαι μικροσκόπιο για να δω που είναι το κάθε πλήκτρο.
Μπαίνω που λες στο Χ μαγαζί και κατακλύζομαι από παντού με κινητά που μόνο καφέ δεν ψήνουν. Κάμερες, mp3 player, μνήμες (μνήμες my ass βέβαια γιατί με 5 και 7 MB ούτε ένα τραγούδι των Sigur Ros δεν χωράει) και της θειάς μου η σωβρακοφανέλα. Και όλα πανάκριβα. Μια απλή έκδοση για μας τους εν μέρει απλούς ανθρώπους δεν υπάρχει;
Το χειρότερο; Ο κόσμος παει και τα αγοράζει. Σκάει 200 και 300 ευρώ για μια συσκευή που ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ οτι τραβά φωτογραφίες, ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ οτι είναι mp3 player, ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ οτι κάνει χίλια άλλα δυο. Ποιος ο λόγος ρε γαμώτο; Πόσο κορόιδα είμαστε; Αν θες να τραβάς φωτογραφίες πάρε μια ψηφιακή. Ακόμα και η τελείως-για-τον-πούτσο-3megapixel-της-HP και πιο φτηνά θα σου έρθει, και καλύτερες και περισσότερες φωτογραφίες θα τραβάει, και θα κρατήσει περισσότερο αν δεν τη διαλύσεις οικειοθελώς. Θες να ακούς μουσική; Τράβα πάρε ένα mp3 player ρε φίλε! 512MB με 40 ευρώ! Θα 'ναι μικρό, θα χωράει παντού και δε θα σου τελειώνει και η μπαταρία του κινητού σου άμα ακούς όλη την ώρα τραγουδάκια όσο πήζεις στη Χαμοστέρνας μέσα στο λεωφορείο. Κι όσο γι' αυτούς που περιμένουν να διαβάζουν τα e-mail τους από το κινητό... ναι πουλάκια μου, ΟΛΟΙ είστε πολυάσχολοι executives που δεν έχουν χρόνο να κάτσουν μπροστά από το pc τους 5 λεπτάκια. Πρέπει να δείτε τα κοσμοϊστορικά μηνύματά σας την ώρα που οδηγείτε, γιατί αλλιώς θα πάτε αδιάβαστοι στο meeting. Μη φάτε όμως γιατί απόψε έχουμε γλάρο. Και λυπάμαι που σας χαλάω την ψευδαίσθηση, αλλά ΔΕΝ ΖΕΙΤΕ στη Νέα Υόρκη.


Τελικά αγόρασα ένα χαλάκι για σήματα καπνού.
Νοικιάζω και την ταράτσα μου σε όποιον ενδιαφέρεται.
Χαζό;
Μπορεί. Όμως η συσσωρευμένη βλακεία με τα κινητά-ελβετικούς σουγιάδες δεν έχει θέσει και πολύ ψηλά τον πήχυ.

Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006

Μόνιμες εκνευριστικές σκέψεις των τελευταίων ωρών

Ένας συμμετέχoντας στο Talent Show που υπόσχεται να συνεχίσει να τραγουδάει και μετά την εκπομπή. Ένας φίλαθλος που σχολιάζει στο ραδιόφωνο την ευκολία της σημερινής κλήρωσης για τις δύο ομάδες στο Champions' League. Δεν ξέρω ποιό είναι σαρκαστικότερο από τα δύο.

Ο πρώτος μας απειλεί ανοικτά: παρότι η εμφάνιση του όσον αφορά όλα τα σκέλη της θα έκανε ακόμα και τους φίλους του να τον κλειδώσουν μέσα στο σπίτι για να μην ξαναπιάσει μικρόφωνο παρά μόνο σε μεθυσμένο karaoke party και όχι μπροστά σε παραπάνω από 6 άτομα, εκείνος θα συνεχίσει να επιτρέπει στο υπέρμετρο ψώνιο του να τον αφήνει να κακοποιεί τη λέξη "τέχνη" με την ρηχότατη, ολοκληρωτικά φάλτσα ερμηνεία του εμπορικού τραγουδιού που προσπαθεί να πει μ'ένα ψεύτικο μάγκικο τρόπο και με μια άνεση που προκαλεί άφθονο γέλιο, ντυμένος με τον πιο ηλίθιο τρόπο που μπορεί να ντυθεί άνθρωπος. Σταματάω για να μην αρχίσω να γράφω βιβλίο για το μουσικοπολιτιστικό επίπεδο μας και την κατάντια του. Υπάρχει πρόβλημα. ΔΕΝ είναι ζήτημα γούστου, ΔΕΝ είναι ζήτημα ψευτοκουλτούρας ή μη, ΔΕΝ είναι κάτι το υποκειμενικό. Τις ακραίες περιπτώσεις -όπως είναι η δική μας- τις καταλαβαίνεις γιατί φοράνε ένα τεράστιο matrix στο κούτελο που αναβοσβήνει συνεχώς ένα κατακόκκινο "ERROR". Υπάρχει πρόβλημα χοντρό -τέλος!ΔΕΝ επιδέχεται διαφωνίας

Ο δεύτερος επιβεβαιώνει ένα φαινόμενο που επιβεβαιώνεται επαναλαμβανόμενα καθημερινά: ότι δεν ξέρουμε μπάλα. Πράγμα ανησυχητικό, γιατί ασχολούμαστε πολύ με τη μπάλα. Πράγμα που πάει να πει ότι είμαστε κακοί σπουδαστές σε κάτι που σπουδάζουμε καθημερινά, οικειοθελώς, με μεγάλη προθυμία. Το οποίο πάει να πει ότι είμαστε λίγο βλάκες. Πρέπει λίγο να σκεφτούμε ότι το να αναγορεύεις ιστορικές ευρωπαϊκές ομάδες όπως τη Βαλένθια με 3 ευρωπαϊκούς τελικούς τα τελευταία 6 χρόνια και 2 τρόπαια στην ιστορία της συνολικά σε εύκολο αντίπαλο που τον παίρνεις για την πλάκα σου όποτε θες δεν είναι ακριβώς σημάδι κριτικής σκέψης και λογικής αντίληψης με βάση τα δεδομένα στον υπαρκτό κόσμο. Αντίθετα είναι ένδειξη ότι το μυαλό μας πρέπει ν'αρχίσει εντατικά γυμναστήριο. Αν πάλι το φαινόμενο εξακολουθεί πρέπει να πάμε σε ψυχολόγο και να του ζητήσουμε να μας βοηθήσει να σταματήσουμε να λέμε ψέμματα στον ευατό μας, όπου σίγουρα θα εκπλαγούμε από το βαθμό έλλειψης λογικής που κατά 100% υπάρχει στη ζωή μας σε πάμπολλους τομείς. Ή να συνειδητοποιήσουμε ότι για πράγματα που δεν γνωρίζουμε δεν πρέπει να αυτοεμφανιζόμαστε ως ειδικοί. ΔΕΝ είναι ζήτημα υποκειμενικότητας, ΔΕΝ είναι ζήτημα ειδικών γνώσεων, ΔΕΝ είναι ζήτημα διαφωνίας. Get over it. Now

Την ώρα που έγραφα αυτές τις γραμμές σοκαρίστηκα από την απάθεια μου, ίσως μάλιστα στα όρια της συμπάθειας από λύπηση, κατά την προβολή της εικόνας μιας κοπέλας στο Talent Show που προσπαθεί έστω και αναγνωρίζοντας το λάθος της την τελευταία στιγμή, να τραγουδήσει μια απ'τις κορυφαίες ερμηνείες στην ιστορία της μουσικής: του Show must go on από την αξεπέραστη φωνή του Freddy Mercury (RIP) των Queen. Μετά από την ιερόσυλη μίμηση μιας πετυχημένης εκτέλεσης του εν λόγω τραγουδιού στο Fame Story που είχα την ατυχία ν'ακούσω ενώ έπαιρνα σουβλάκια ένα βράδυ 2 χρόνια πριν, έχω αρχίσει να συμπονώ άτομα σαν κι αυτή, ενώ πριν είχα σαφώς βαρύτερα συναισθήματα. Ας είναι

Πέμπτη, Αυγούστου 24, 2006

Η πραγματική διάσταση του έρωτα

Όχι!Όχι!Όχι!

Μη μιλάτε όμορφα για τον έρωτα! Προς θεού μη βγάζετε ποίηση μέσα από την ψυχή σας για τον πόνο, τη χαρά, την τρέλα, για τ' άνείπωτα,τ' απερίγραπτα,τ' απροσδιόριστα συναισθήματα που σας προκαλεί!

Ο έρωτας πρέπει να παρουσιάζεται εξευτελιστικά: να χιλιοτραγουδιέται σαν το πιο εύκολο και ανευ σημασίας πράγμα στον κόσμο, σαν τον πληγωμένο εγωισμό του άντρακλα που τον χώρισε η καριόλα ("κάθε βράδυ του σαββάτου/κλαίω κι είμαι του θανάτου/εξαιτίας σου"), σαν τις αλλαξοκωλιές της τύπισσας που έχει βρεί καινούριο γκόμενο με καλύτερο αμάξι απ'τον προηγούμενο ("μωρό μου σόρρυ/έχω βρει καλύτερο αγόρι/κι εδώ τελειώνει το δικό μας στόρι/σόρρυ/σόρρυ") από ατάλαντους εκδιδόμενους, μονίμως καψουρεμένους διασκεδαστές απουσία πραγματικού συναισθήματος, σαν εμπόρευμα σε μέρη που πετάνε γαρύφαλλα σε πίστες και καταναλώνουν τζόνι γουόκερ με κόκα κόλα με τους κουβάδες!

Ο έρωτας πρέπει να παρουσιάζεται με τη μορφή γκομενισμών "διασήμων", με τη μορφή τουριστών που γαμιούνται στο Φαληράκι, με τη μορφή χριστιανικής αμαρτίας, με τη μορφή της προϋπάντησης του θρησκευτικού γάμου, της υποχρεωτικής τεκνοποίησης, της ετεροφυλοφυλίας αποκλειστικά, της κατάπτυστης ανηθικότητας, της ασεξουαλικότητας, του πρίγκιπα καβάλα στ'άσπρο άλογο!

Ποιοί είστε εσείς ρε που προσπαθείτε να σεβαστείτε τον έρωτα; Πως σας καρφώθηκε στον εγκέφαλο ότι είναι κάτι το τόσο ξεχωριστό για να τον σκέφτεστε, να τον νιώθετε και να τον εκφράζετε με το δικό σας μοναδικό τρόπο; Ρωτήστε εμάς που τον γαμάμε τόσα χρόνια να σας πούμε εμείς τι σκατά είναι...

Πιάσε ένα τζόνι-κόκα ρε Μήτσο

Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006

Μια τελευταία καλοκαιρινή κατάρα

Κανονικά θα έπρεπε να γελάω. Δε συμβαίνει. Κάποιος πεθαίνει. Έξω ζέστη και ο κόσμος καμίνι. Ούζο μίνι. Αμφεταμίνη. Ενδορφίνη. Ενδομορφίνη. Έχεις όμορφη μορφή, έλα να πάμε μια βόλτα κάτω από τον ουρανό. Αν καταλάβεις ποτέ πόσο υπέροχο δείχνει το κομματιασμένο βαμβάκι όταν καίγεται, τότε είσαι ένα βήμα πριν την πυρομανία. Μονομανία. Ημικρανία. Λεξιπενία. Λείπεις. Μου λείπεις. Αποστολή και λήψη. Μηνύματα χωρίς λήπτες = Θλιβερό. Μηνύματα χωρίς αποστολείς = Μεταφυσικό. Φυσικό. Χημικό. Φύση και Χημεία γίνονται ένα στο μυαλό μου, σαν τη Φυσικοχημεία που μας μαθαίναν στο σχολείο. Σχάση του υδρογόνου. Σχέση με δολοφόνο. Φωνές που ακούγονται δυνατά, από μακριά. Πόδια ανοιχτά. Χείλη κλειστά. Σεξ. Έρωτας. Ανταλλαγή σωματικών υγρών. Φιλιά που θα κρατήσουν για πάντα. Πίνω. Θυμάμαι. Ανατριχιάζω.

Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι απώλεια και μία πρώτη πληγή.

Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006

Άνεμος εξανθρωπισμού

Έπρεπε να φτάσει ο 21ος αιώνας για να αρχίσει σιγά-σιγά η χώρα μας να συνειδητοποιεί ότι υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Όχι, δεν πρόκειται για την κλασσική μίρλα για τη διαφθορά στο δημόσιο, τους δαίμονες πολιτικούς, ή τους κακούς εξωγήινους που επιβουλεύονται την ελλαδάρα μας: Αναφέρομαι στο ζήτημα των ναρκωτικών.

Επιτέλους, μετά από σχεδόν έναν αιώνα μεσαιωνικών πολιτικών καταστολής, χιλιάδων θυμάτων που πλήρωσαν είτε με τη ζωή τους είτε με τη φυλάκιση τους είτε με τη σωματική τους ακεραιότητα είτε με το λέρωμα του ποινικού τους μητρώου είτε με τον κοινωνικό τους στιγματισμό είτε με την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, φαίνεται ότι πλησιάζει η ώρα κατά την οποία θα μπεί τέλος σ'αυτό το βάναυσο, απάνθρωπο, εξοντωτικό κυνήγι των μαγισσών και θα σταματήσουμε επιτέλους να πληρώνουμε με αίμα την έλλειψη ενημέρωσης μας, τις απαρχαιωμένες απόψεις μας και το μικρό φασίστα που κρύβουμε μέσα μας.

Οι φωνές που ζητούν το νομικό διαχωρισμό των ουσιών, την αποποινικοποίηση της χρήσης και τον γενικό εξανθρωπισμό της αντιμετώπισης μας όσον αφορά τα ναρκωτικά έχουν πληθύνει: από τις εφημερίδες μέχρι το διαδίκτυο όλο και περισσότεροι άνθρωποι υψώνουν τις φωνές τους ενάντια στις παραδοσιακές εγκληματικές, ανεγκέφαλες και αστήρικτες αντιλήψεις της πουριτανικής μας κοινωνίας και διεκδικούν ένα πιο ελεύθερο και πιο δίκαιο αύριο. Η φυσική παρουσία χιλιάδων ανθρώπων σε μαζικές εκδηλώσεις για την αποποινικοποίηση, όπως η τελευταία το Μάη στο Φάληρο μαρτυρούν ότι πλέον "ο κύβος ερρίφθη".

Τα νέα δεδομένα έχουν ήδη περάσει στην τελευταία τους φάση: την πολιτική. Ήδη, ο Συνασπισμός και το ΠΑΣΟΚ τίθονται πλέον ανοιχτά υπέρ της αποποινικοποίησης, ενώ στον αντίποδα βρίσκονται τα υπερσυντηρητικά κόμματα, όπως το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ. Η Νέα Δημοκρατία έχει και αυτή αντιληφθεί τα νέα δεδομένα, λόγω όμως της συντηρητικής κατά κανόνα βάσης της συνταιριάζει στην πολιτική της την παραδοσιακή αναχρονιστική αντίληψη με τη σύγχρονη μέσω της ...σιωπής: πουθενά στην ιστοσελίδα της δεν αναφέρεται ΛΕΞΗ για την αντιμετώπιση του ζητήματος των ναρκωτικών.

Ο κύβος ερρίφθη είπαμε. Η προπαγάνδα δεν αντέχει, όσες "φιλότιμες" προσπάθειες και αν κάνει ο ΟΚΑΝΑ να τη διατηρήσει. Η πολιτική επιρροή των περίπου δύο εκατομμυρίων χρηστών κάνναβης στην ελλάδα -έστω και όντας διασκορπισμένοι- δεν μπορεί να παρθεί αψήφιστα και χωρίς συνέπεια πια, η σύγχρονη επιταγή απαιτεί τη σωστή αντιμετώπιση του ζητήματος - και όχι αυτή που δυναστεύει την κοινωνία μας σήμερα. Μέσα στα αμέσως επόμενα χρόνια τα ναρκωτικά θα αποποινικοποιηθούν και ο σεβασμός στον άνθρωπο θα αποκτήσει πάλι λίγη από τη χαμένη του αίγλη.

Κυριακή, Αυγούστου 06, 2006

Stanislaw Szukalski

Η γλυπτική δεν αποτελεί για μένα ακριβώς τον τομέα προτίμησης μου όσον αφορά την τέχνη -φαντάζομαι το ίδιο ισχύει και για αρκετό κόσμο ακόμα. Όπως όμως σε όλα τα είδη της τέχνης, υπάρχουν και σε αυτή καλλιτέχνες μπροστά στα έργα των οποίων αισθάνεσαι κυριολεκτικά δέος. Σε μένα το συγκεκριμένο συναίσθημα -στην πλήρη του ισχύ μάλιστα τολμώ να πω- προκάλεσε ο Stanislaw Szukalski.

Τα έργα του εξαιρετικής καλλιτεχνικής αισθητικής, προϊόντα ιδιοφυούς σύλληψης και άψογης τεχνικής, αποπνεόυν μια μοναδική επιβλητικότητα, ένα μυσταγωγικό άρωμα απόκοσμο που μαγεύει το θεατή τους. Η χαρακτηριστική τους ιδιοτυπία, η απαράμιλλη δύναμη τους, η παράνοια και η λογική αυτής του δημιουργού τους που εξωτερικεύεται μέσω τους συνθέτουν την εκπληκτική καινοτομία της ύπαρξης τους.




"Struggle"


Η ίδια η ιστορία του Szukalski κάθε άλλο παρά συνηθισμένη είναι, κάτι που είναι λογικό καθώς ο ίδιος δεν ήταν καθόλου συνηθισμένος. Και πως μπορεί να είναι κάποιος συνηθισμένος όταν ανακηρρύσσεται στα 40 του χρόνια ως "ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης που έζησε ποτέ" από την κυβέρνηση της χώρας του και του δίνεται δικό του μουσείο. Μερικές από τις ...ιδιόρρυθμες αντιλήψεις του -που απεικονίζονται και στα έργα του- ήταν πως ο ανθρώπινος πολιτισμός ξεκίνησε από τη Νήσο του Πάσχα, πως όλες οι γλώσσες προήλθαν από την Πολωνική και πως η ανθρωπότητα βρίσκεται σε αιώνια διαμάχη με μια φυλή που αποτελεί διασταύρωση Γέτι και ανθρώπων, την Yetinsyny όπως την αποκαλούσε. Δήλωνε οπαδός του Ναζισμού -κάτι το αξιοπερίεργο καθώς οι Ναζί κατέστρεψαν το μουσείο του το 1939 με αποτέλεσμα να χαθούν πολλά από τα έργα της ζωής του, αντιπαθούσε τους ομοφυλόφιλους
και θεωρούσε τον Πικάσο "άσχετο".



"Atlantea"


Ακόμα όμως και οι όποιες αρνητικές πτυχές του ανθρώπου Szukalski δεν στέκονται ικανές να μειώσουν την αξία του έργου του. Αξίζει πραγματικά τον κόπο να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα προς τιμήν του για να θαυμάσετε κάποιες από τις δημιουργίες του και να μάθετε περισσότερα γι'αυτόν.

Σάββατο, Αυγούστου 05, 2006

Το άρθρο της δεκαετίας

Χωρίς πολλά πολλά και με συνοπτικές διαδικασίες ανακυρήσσω το παραπάνω άρθρο ως κορυφαίο της δεκαετίας (κάντε κλικ στον τίτλο για να το δείτε)

Παρασκευή, Αυγούστου 04, 2006

Psychological Warfare in August

Η πρώτη δύσκολη αποστολή της ημέρας είχε μόλις τελειώσει. Μετά από αρκετά λεπτά αναθεματισμών, επικλήσεων παρέμβασης ανώτερων δυνάμεων και ουτοπικής αναμονής πτώσης της μπαταρίας οι επίπονες προσπάθειες να πείσει τον εαυτό του να σηκώσει το χέρι και να κλείσει το ξυπνητήρι είχαν πλέον πιάσει τόπο. Ένα αίσθημα αγαλλίασης τον πλημμύρισε σχεδόν αμέσως. "Δεν ξανακαταπιέζω τον εαυτό μου να σηκωθεί στις 16:00 άλλη φορά, τι διάολο μ'έπιασε χτες;" σκέφτηκε, φέρνοντας στο μυαλό του την τελευταία πράξη παραλογισμού που έκανε την προηγούμενη νύχτα. Σχεδόν αμέσως, και αφού με δέος στιγμιαία αναλογίστηκε το κατόρθωμα του να διανύσει με το άκρο του την απόσταση των 25 εκατοστών που χώριζε το κομοδίνο απ'το διπλό πουπουλένιο κρεβάτι του, παραδόθηκε για μια ακόμη φορά στις αγκάλες του Μορφέα. "Δέσε με χειροπόδαρα you fine foxy god of sleep...χρρρρρ"

Η ιεροτελεστία της μυικής και εγκεφαλικής χαλάρωσης και αναζωογόνησης αυτή τη φορά ολοκληρώθηκε αβίαστα, το πέρας της δεν ήταν πλέον μια βάρβαρη πράξη περιορισμού της ανθρώπινης φύσης. Η βιολογική ανάγκη είχε καλυφθεί στο έπακρο και εκείνος ήδη ετοιμαζόταν να μπει στην τελευταία φάση αποχαιρετισμού του κρεβατιού του. 15 λεπτά αργότερα σηκώθηκε.

Καφές. Η πεμπτουσία της αντισταθμιστικής διαδικασίας στην αλλόκοτη αίσθηση του πρώτου περπατήματος μέσα στο σπίτι. Το χαμόγελο που ακολουθεί το κλείσιμο της πόρτας του μπάνιου όταν έχει πια ολοκληρωθεί το κατούρημα και το πλύσιμο. "Ννννννννννννννννζζζζζζζζννννννννννννν". Η μουσική του μαγικού μηχανήματος δεν κρατάει πολύ, ηχεί όμως τόσο μα τόσο γλυκά στ'αυτιά. Σειρά έχει το καλαμάκι, τοποθετείται ευλαβικά...προσεκτικά... Το δημιούργημα είναι έτοιμο. Η πρώτη δοκιμή είναι σύντομη, χρειάζεται ακόμα λίγη υπομονή για να τεθεί η απόλαυση στην πλήρη του διάθεση.

Τσιγάρο (τα λόγια περιττεύουν). Μια τζούρα και άλλη μια. Και μια γερή απ΄τον καφέ

Μουσική

"As below so above and beyond I imagine
drawn outside the lines of reason
push the envelope
watch it bend"


(In loving memory of Bill Hicks 1961-1994)

"Sure, I could wake up early every morning, go to this crappy job I really hate every day of my life which does not inspire me creatively whatsoever...or...I could sleep 'till noon and learn how to play the sitar"

Ο τελευταίος των παραθεριστών

Στο εικοστό πέμπτο ανάθεμα που έριξε στον ανεμιστήρα που βούιζε πλάι του, κατάλαβε οτι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο Αύγουστος είχε ήδη μπει. Βέβαια αν δεν ήταν οι καθημερινές πορείες των κολιών με την κλασσική πια ιαχή-σύνθημα "Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του", μπορεί και να μην το είχε πάρει χαμπάρι. Ευτυχώς που το γραφείο του είχε ελλειπή ηχομόνωση, γιατί αλλιώς θα πίστευε ακόμα οτι ο καταραμένος Καίσαρας (που φορούσε σανδάλια γιατί ήταν Ιούλιος) αποφάσισε να γίνει ο μήνας της μαρμότας με αυτόν πρωταγωνιστή. Σε δεύτερους ρόλους θα ήταν το αφεντικό του και η σπαστική γραμματέας του, αποδεικνύοντας οτι η Κόλαση δεν βρίσκεται στη μετά θάνατον ζωή, αλλά στο ωράριο 9-3.
Ήταν ο τελευταίος των παραθεριστών. Κι αντί να τινάξει ατίθασα πίσω τη χωρίστρα του και να επιβεβαιώσει τον τίτλο του προλαβαίνοντας το καράβι για Αστυπάλαια την ώρα που θα έλυνε από το λιμάνι, προτίμησε να μείνει στην πόλη και να χτυπάει σφραγίδες με εθνόσημα σε ασπρόμαυρα χαρτιά.
Κάπως όμως έπρεπε να σπάσει αυτή την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα. Έτσι αποφάσισε να συντάξει μερικές οδηγίες για όσους -από γκαντεμιά ή υπερβάλλοντα ζήλο- θα έπεφταν στη δική του θέση κάπου, κάποτε, μέσα στον χωροχρόνο. Έκανε πέρα τη σφραγίδα και μια-μια οι φράσεις άρχισαν να σχηματίζουν ένα πυργάκι jenga μέσα στο μυαλό του. Σκέφτηκε για λίγο κι έπειτα έγραψε:

- "Μήπως θα μπορούσες να..."
Ατάκα ειπωμένη συνήθως από ιεραρχικά ανώτερο σε χώρο εργασίας. Ουσιαστικά αποτελεί το "ευγενικό" κάλυμμα μιας προσταγής για κάτι που, είτε δεν είναι στις αρμοδιότητές σου, είτε είναι πολύ ζόρι για να το κάνει κάποιος άλλος. Φυσικά και θα ήθελες πάρα πολύ να απαντήσεις "όχι!" και το θέμα να λήξει εκεί, αλλά σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων, αν το κάνεις αυτό σχεδόν αμέσως θα βρεθεί και ένα πρόθυμο χέρι να σου δείξει την πόρτα. Πρέπει πάντως να παραδεχτούμε πως αν κάποιος δεν έχει μηχανάκι, αυτοκίνητο ή οτιδήποτε σχετικό, γλιτώνει από μπόλικες τέτοιες "παρακλήσεις".

- (με έναν χαμηλόφωνο αναστεναγμό -ντεμέκ απελπισίας- στην αρχή της πρότασης)
"Αχ, και τώρα ποιος θα πάει να..."
Αν η συνέχεια της πρότασης ήταν "να γαμηθεί", θα μπορούσα άνετα να υποδείξω αρκετά άτομα. Δυστυχώς όμως, όταν το αίτημα αφορά κάποια χαμαλοδουλειά, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις την (αναπόφευκτη) στιγμή που κάποιος θα υποδείξει εσένα.

- "Ποιος άφησε τα τασάκια γεμάτα / τα ποτήρια άπλυτα / την καφετιέρα ανοιχτή?" (και τα λοιπά)
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ποσώς ενδιαφέρει τον ομιλών ποιος έκανε τι. Απλώς ψάχνει κάποιον να τα μαζέψει. Τρέχα χαμάλη.

- "Μιας και πας έξω, πάρε μου μια τυρόπιτα / ένα πακέτο τσιγάρα/ τα ψώνια από το μπακάλη / το παιδί μου από το σχολείο" (και πάει λέγοντας)
Αρχικά, το ζήτημα δεν είναι τόσο το τι θα σου ζητήσει ο συνάδελφος, γιατί στην τελική άνθρωποι είμαστε και όλοι ξεμείναμε κάποτε από τσιγάρα εν ώρα εργασίας, αλλά το de facto ύφος που το "παρακαλώ" του περισσεύει, λες και είσαι υποχρεωμένος να του κάνεις τον υπηρέτη. Επιπλέον, είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο πως μόλις ακουστεί η πρώτη τέτοια ατάκα, θα στην πέσουν και οι υπόλοιποι, με διαφορετικά αιτήματα ο καθένας –αλλά σταθερά το ίδιο ύφος. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει βέβαια να γίνει και στις εξωφρενικότερες απαιτήσεις, που τις συνειδητοποιείς όταν περιμένεις δυο ώρες στην ουρά της εφορίας για ένα χαρτόσημο ή κανακεύεις ένα κακομαθημένο επτάχρονο, ενώ θα έπρεπε να είχες σχολάσει εδώ και τρεις ώρες.

- "Μιας και πας έξω, τρέχα και εκεί.. και εκεί.. και εκεί.."
Κατά βάθος, το αφεντικό σου είναι ένας άλλος Αϊνστάιν που ψάχνει τη μυστική φόρμουλα για να αλλοιώσει το χρόνο. Ένα από τα φανταστικά του πειράματα είναι να καταφέρει να πραγματοποιήσει όλες τις δουλειές της μέρας, μαζεμένες, στο λιγότερο δυνατό χρόνο. Έτσι, με εσένα στο ρόλο του πειραματόζωου, βάζει μπρος το πείραμα. Και το ξινισμένο "άργησες…" που θα σου πει οπωσδήποτε όταν γυρίσεις, δεν θα το πει για κακό. Απλά προσπαθεί να πείσει -ανεπιτυχώς- τον εαυτό του ότι δεν έχει για υπάλληλο τον Φλας Γκόρντον. Δείξε του κατανόηση.

----
Ζέστη VS Τελευταίος σημειώσατε 1. Το πυργάκι jenga από αόρατες σκέψεις κατέρρευσε σιωπηλά, ενώ ο ανεμιστήρας άφηνε την τελευταία του πνοή. Ίσως έφταιγαν τα μαγνητικά κύματα που εξέπεμπε το αφεντικό του μόλις μπήκε στο δωμάτιο. Τον έστειλε στο φούρνο για μίλκο και τυροπιτάκια. Καθώς προχωρούσε με το κεφάλι σκυφτό, ο Τελευταίος αποφάσισε να μετρήσει τα ψιλά του.
Ίσα ίσα του έφταναν για ένα κουλούρι.
"Δε γαμιέται", σκέφτηκε. "Όταν κάνουν ξανά πορεία οι κολιοί, θα κατέβω από το γραφείο και θα τους ακολουθήσω. Ποιος ξέρει, ίσως να τους πείσω να με πάρουν μαζί τους στο τέλος"

ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ

Αισθάνομαι μια γλύκα. Είναι το αποκορύφωμα του αθροίσματος πολλών και όμορφων ελάχιστων θαυμάτων που έγιναν απόψε. Πρώτη φορά δεν είναι που συμβαίνει, δεν παύει αυτό όμως να την καθιστά μοναδική. Γλυκάθηκα - το ξαναλέω.

Αφήνω έτσι τον πικρόχολο συνήθως εαυτό μου στο ντουλάπι, το όπλο μου της ειρωνείας παρατάω προσωρινά - κι αφήνομαι

Ευχαριστώ τον εαυτό μου ή όποιον άλλον για εκείνες τις υπενθυμίσεις που με κάνουν δυνατό, για αυτούς τους ψίθυρους που νόημα κάνουν μέσα μου και με καλούν να σηκωθώ.

Καλωσορίζω αυτή τη μεταμόρφωση! Άγνωστη πάντως δε μου είναι, ούτε σπάνια: απρόσμενη απλά. Μπορεί και να μην έπρεπε να είναι βέβαια, τόσες και τόσες μου συμβαίνουν κάθε μέρα, μ'αυτή μαζί καμμιά φορά :)

Χαχα! Δεν είμαι εγώ αυτός, παρά μονάχα τώρα! Όχι, προς το παρόν δε θέλω άλλη δύναμη, θέλω να κάτσω να ρουφάω ένα τσιγάρο ενώ θα σκέφτομαι. Καλή η χαρά. Με γλύκανε, είπαμε. Ώρα για μια ακόμα μεταμόρφωση;

Το ξαναλέω: Δεν είμαι εγώ αυτός, παρά μονάχα τώρα!

Μ'αρέσει να επαναλαμβάνομαι

Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ

(το παρόν post γράφεται σαν απάντηση στο σχόλιο της "ιδρυτικής διακήρυξης" από τον Razzmatazz)

Είναι γεγονός πως προκειμένου να υπάρξει μια μορφή έκφρασης χρειάζονται κατά κανόνα δύο πράγματα:

Το πρώτο αφορά την ύπαρξη κατάλληλων ανθρώπων και το δεύτερο την ύπαρξη καταλλήλων συνθηκών. Όσον αφορά το Μπλε Κουλούρι ατυχήσαμε στο δεύτερο, μιας και η χρονική περίοδος δημιουργίας του συνέπεσε με διάφορα θέματα (κυρίως τα θέματα της παιδείας και μετά η πολυαναμενόμενη τεμπελιά των διακοπών :) ) που δεν άφηναν και πολλά περιθώρια χρόνου για ενασχόληση με αυτό και για την ανάπτυξη του με αποτέλεσμα να μένει ακόμα στο φούρνο που ψήθηκε -μέχρι τώρα. Ήρθε η ώρα να το σκάσει το Μπλέ Κουλούρι από το ζαχαροπλαστείο...